Kuzeyi alıp eve doğru gelirken bundan sonraki üç kişilik hayatımızı tahmin etmeye çalışıyordum.Bu minik adamın varlığını ilk hissettiğimiz anda bile hayatımızda ne kadar çok şeyi değişmişti.
Kuzey 1 aylık oldu bile.Ne çabuk geçti? nasıl geçti? anlamadım.
Bugün doktor kontrolümüzde hepatit aşısının 2. oldu.Biraz ağladı ama beklediğim kadar kıyamet koparmadı.
Bütün günüm Kuzey'le dolu dolu geçiyor,gece ve gündüz birbirine geçmiş durumda.Düzenimiz; düzensizlik..
Ama ben hiç şikayetçi değilim uykusuzluktan filan..Nasıl bir bağımlılık ve nasıl bir aşksa bu gazının çıkması bile yüzümüzün gülmesine yetiyor da artıyor bile.
Artık hiç bir şeye vakit yok.Az bir sey vakit bulursam hızlıca işlerimi hallediyorum.Bazen kendimi unutuyorum.İlk ay en zorudur diyor herkes.Alışık olmadığım bir düzene alışmaya çalışmak ve uykuyu çok seven biri olarak uykusuzluğa direnmek biraz yorucu olabiliyor.
Bu arada anneliği yeni yeni keşfediyorum,Bir lütuf,Allah'tan gelen.Oğlumla yaşadığım her ana binlerce şükürler olsun.
