36 ve 37. Hafta

Hamileliğin başlarında sanki sonu hiç gelmeyecek bir serüvenin ortasında gibi oluyor insan.Ama son haftalara girmişken artık hem bebeğin dünyaya gelmesi için sabırsızlanma hemde sonrasını hesap etme gibi garip bir psikolojiye girdim. Balık burcu olmanın verdiği sebepten olsa gerek dokunsalar ağlayacak kıvamdayım.
Ne sorular geçiyor aynı anda kafamdan.Bebeğim sağlıklı olucakmı,iyi olucakmı, kime benzicek,sarımı esmermi, çok ağlarmı,sütüm hemen gelirmi of yani....
Bu haftalardaki septomlara gelirsek kolumu kaldırmaya halim yok.BÜtün vücudum ağrıyor gibi.Yürürken baskı hissediyorum ve hatta olmadığını bile bile etrafta tuvalet arıyorum.Bebek iyice ağırlaştı demekki.Karnım desen füze mübarek.37. Haftada kontrol için gittiğimde şekerime dikkat etmem konusunda doktorumdan ufak çaplı bir uyarı aldım.Dikkat ediyorum ama ölçüm yapmayı epey bi boşladım, epeyde bi kaçamak yaptım.Aksine canımda hep tatlı şeyler istemeye başladı.
Bu arada o salak hurafelere kulak tıkayarak saçlarımı kestirdim, artık buraya kadar dayanabildim.Kayınvalidem saçımı kestirdiğimi görünce çığlık attı. Uuvvvv biz dokunamadık korkardık gibi laflar etti.Onada kulak tıkadık. Şimdiden herşeye cevap vermeye kalkarsam kendimi bi savaşın içinde bulacağımı anladım. Özellikle bebek doğduktan sonra.
Kuziş bi gelsin... bi gelsin oğlum...

Hamilelikte Kramp ve Ödem

Hamilelikte kramp daha çok yatarken giriyor.Fazla hareket etmemek, kas kasılması, az sıvı alınması, aşırı kilo alımı ve varisler krampların oluşmasının nedenleri arasında.Ödemse anne adaylarının %75'inde sorun yaratacak kadar sık görülüyor.
Hamilelikte olası bacak kramplarının sebebi mineral eksikliği,kilo alımı ve dolaşım değişikliği olarak düşünülebilir.Hamilelik döneminde mineraller bebeğin anne karnındaki gelişimine harcandığı için eksiklik doğar.Hem bu nedenle hemde geceleri kan dolaşımı daha yavaş olduğundan özellikle yatar pozisyondayken bacaklarda,kalçada, bel ve karın kaslarında kramp oluşur.
Bütün bunların yanı sıra eskisi gibi hareket edememek,soğuk havalar,sıcak havalar,aşırı kilo alımı ve varisler gibi etkenlerde krampın nedenleri arasında sayılır.

Krampları önlemek için
Bol sıvı tüketmek,
Çok fazla hareketsiz kalmamaya özen göstermek,
Yürüyüş yapmak,
Yatmadan önce ılık bir duş almak,
Aşırı kilo almaktan kaçınmak,
Sol yana yatmak,
Kalsiyumdan ve mineral yönünden zengin besinler tüketmek,
Varis varsa varis çorabı kullanmak,
Yüksek topuklu ayakkabı giymekten kaçınmak.

Hamilelikte Ödemden Korunmak İçin
Tuz alımını kısıtlamak,
Sıvı alımını artırmak,
Uzun süre aynı pozisyonda olmaktan, ayakta durmaktan ve oturmaktan kaçınmak,
Mümkün olan her an ayakları yukarı kaldırıp dinlenmek,
Düzenli egzersiz yapmak,
Uzun süre dizler bükülü olarak seyahat etmemek ve uçak yolculuklarında saat başı dolaşmak...

35. Hafta

Bugün doktor ziyaretimiz vardı.
Kuzey 2 kilo 300 gr ağırlığında ve 46 cm  boyunda.
Bense 1 kilo alarak 70'i gördüm.Yani şu ana kadar toplam 8 kilo.
İyiymiş gayet güzel.
İlk defa bugün oğlumuzun kısmende olsa suratını görebildik.Yuvarlak bir surat dümdüz inen yuvarlak bir burun, tatlımı tatlı minicik dudaklar ve gözler.
Gelgelelim şikayetlere;
Kuzey büyüdükçe ve ağırlaştıkça karnımdaki baskı iyiden iyiye arttı, artık yürümek ve tuvalete uzak bir yerlerde olmak oldukça zor.
Mide yanmalarım berbat durumda.Ne yersem saatlerce midemle savaşım başlıyor.Ve herkes böylemi bilmiyorum ama ben inanılmaz susuyorum.
Erken doğum riski yokmuş ama artık Kuzey istediği zaman gelebilirmiş,sorun yok dedi doktorumuz.
Oğlum artık eskisi gibi pıt pıt tekme atmak yerine ayaklarını karnımda sağa sola yukarı aşağı gerdiriyor.Çok garip bir his.
Bundan sonra ziyaretlerimiz haftada bir olacak.Doğuma tam 25 gün var.
Şimdi karar vermem gereken konu doğum.38 haftada gebelik şekeri yüzünden doğum gerçekleşecek.
2 seçenek var ya suni sancıyla normal doğum denenecek yada sezeryanla doğuma karar verilecek.Şu an ne yapacağımı gerçekten bilmez bir vaziyetteyim.
Suni sancıyla normal doğum sadece yüzdeli bir şans.Saatlerce sancı çekip sezeryanı yaşayan çok fazla talihsiz anne var,tecrübelerini okudum.İşte bu noktada kafam karışıyor,ne yapsam derken buluyorum kendimi.
Açıkçası çevremde fikir alabileceğim normal doğum yapan yada benim durumumu yaşayan hiç kimse de yok.
Neyse elbet bu konuda netliğe kavuşacak.

Kuzey'in Heyecanı Sardı (33 ve 34. Haftalar)

Kuzeyin gelmesine az bir zaman kaldı.Oğlumun her şeyi hazır.Kıyafetler yıkandı,ütülendi,dolabına yerleştirildi.Odasının eksikleri tamamlandı.Hastane çantası hazırlandı.Kurabiye siparişleri verildi.Doğum fotoğrafçısı ayarlandı.Hastane randevumuz alındı.Hastane süsleri alındı :)

Şimdi şu son 4 hafta nasıl geçecek diye içim içimi yiyor.Babası benden daha sabırsız.Ben gününde gelsin diye dua ediyorum.Ve aslında bu mucizeyi yaşamanın tadına son ana kadar varmak istiyorum.Kıpırtılarına,tekmelerine o kadar alıştımki.

Eksikleri tamamlarken o kadar çok koşturmaca oluyor ki, iyi ki önceden tamamlamışım diyorum çünkü şu anda yürümek,ayakta durmak ve bir yerlere gitmeyi düşünmek bile çok zor geliyor.Yürürken karnımın altında bir basınç oluşuyor ancak sola yatar pozisyonda ,sert bir koltukta biraz rahat edebiliyorum.Son bi iki haftadır geceleri hiç uyanmadan uyuyabiliyorum.Evet evet biliyorum...Çok şanslı olduğumun farkındayım.Son ayda olmama rağmen şikayetlerim yok denecek kadar az.Kuzey beni hiç üzmedi.Bakalım dışarda nasıl bi çocuk olucak.34 hafta bugün bitiyor.Şaka gibi.

33. ve 34. haftalarda karnımın içindeki ağırlık iyiden iyiye beni zorladı.En son iki hafta önce Kuzey 2 kilo 50 grdı.Ve ben toplamda 7 kilo almıştım.Bu seferki ultrasonda oğlum belki yüzünü tam anlamıyla gösterir diye umutlanmıştım.Ama o kolunu emmekle ve bir ayağını ağzına sokmaya çalışmakla çok meşguldü.Yine göremedik o bal suratını.Bebek çok iyi hiç bir problem yok dedi doktorumuz.Bu cuma günü yine randevumuz var.Sanırım bu hafta doğumla ilgili konuşmalar yapılacak ve son kararlar alınacak.Ve bundan sonra kontroller haftada 1 şeklinde sıklaşacak.

Karmakarışık duygular içerisindeyim.Gözlerimi kapatırken, sabah uyanırken aklıma ilk gelen şey bebeğim.Şu an her şey hayal gibi.Kısacık bir zaman kalsa da sanki o an hiç gelmeyecekmiş gibi geliyor bana.

VE

Onunla karşılaşacağımız o ilk an hayat duracak mı? 

32. Hafta

Uyku,uyku,uyku...
Bu hafta uyku düzenim değişmeye başladı.Gece 1 de yatıp sabaha karşı uyanarak 1-2 saat yatakta döndükten sonra uykuya dalıyorum ve 11de güçlükle kalkabiliyorum.Üşengeçlikle kahvaltımı hazırlayıp kendimi koltuğa atıyorum.
Artık bebeğimin epey ağırlaştığını hissediyorum.Yürürken karnımın altında basınç hissediyorum(olsada olmasada hep bi tuvalete gitme ihtiyacı).
Gece uyandığımda Kuzey hareketleniyor,bende fırsattan istifade elim karnımda oğlumu seviyorum.

Hamilelikte 7. Ay

Son entryleri hafta hafta yazıp son dört haftayı yazmaya üşenen ben 7. ay olarak bu son 4 haftayı aradan çıkarayım dedim.Malum artık oğluma kavuşmama az bi zaman kala alışveriş maratonu tam gaz devam etmekte.
28 ve 29. Haftalar sıradan ve sorunsuz geçti, diyetle devam ettiğim için çok fazla kilo almadım, nefes almak,koşturmak ve diğer bilumum işler için yeterince enerjim vardı.
Bebeğin minik hareketlerini bile hissedebiliyorum artık.Güçlü tekmeleriyle sanki karnımın içinde ordan oraya koştuyormuş gibi gürültü çıkarıyor.Banamı öyle geliyor bilmiyorum ama özellikle balık yediğim zamanlarda enerji patlaması yaşıyoruz.
30.haftaya girdiğimizde kontrolümüz vardı.Ultrasonda Kuzeyi görmek bambaşka bir zevk ve tarifi olmayan bir duygu...Haftalarca sadece o günün gelmesini bekliyorum.Son kontrolden bu yana ne kadarda büyümüş miniğim 1580 kg boyu ise 40 cme ulaşmış.Bende şu ana kadar 7 kilo almışım.Doktor tahminen 5 kilo daha alabilirsin dedi.Beklenen doğum tarihi içinse gün bile verdi 14 Kasım.Diyabet olduğu için daha fazla bekleyemem, 38.haftada bebeği almamız lazım dedi doktorum.
30. Hafta birden uyku sersemliği başladı.Ne kadar uyursam uyuyayım yinede yetmiyor.Sabah kahvaltılarından sonra bir posta daha uyukluyorum.Sonra aşırı susuyorum.Mutlaka her zaman yanımda pet şişem olmalı.Ara sıra nefes almakta güçlük çekiyorum ve daralıyorum.Ayakta olduğum zamanlarda sırt ağrılarım başladı.31. haftaya girdiğim şu günlerde kendimi daha ağır hissediyorum, iki merdiven çıksam nefesim kesiliyor.
Bu kadar şikayetten sonra bakıyorumda kendime gayet iyiyim,bebeğim beni hiç zorlamıyor,hatta keşke hamileliğim hiç bitmese diyorum.Bu mucize kıpırtıları özleyeceğime eminim.Yoksa doğum mu korkutuyor beni bilmiyorum.
Son haftalar böyle geçti ve aslında çabuk ta geçiyor benim tamamlamam gereken daha çookk işim var ama.

27. Hafta

27. haftayı dün itibariyle atlattık.Oğlumun tekmeleri artık iyiden iyiden kendini hissettiriyor, öyle ki bazen yerimden fırlıyorum.Artık ayağa kalktığımda ve yürürken karnımda taşıdığım ağırlığın farkına varmaya başladım.Bu hafta cuma günü doktor ve diyetisyen randevum var.Yaklaşık 1 aydır diyet yapıyorum bu sayede çok fazla kilo aldığımı sanmıyorum, en son 4 hafta önce 67 kiloydum.Abur cubur ve tatlı gibi şeyler yasak olduğu için aynada sadece büyüyen karnımı görüyorum.Her gece aynı saatte uyanıyorum ve tekrar uykuya dalmak biraz zor oluyor.Şimdi bir an önce cuma günü gelse de oğlumu görebilsem diye sabırsızlanıyorum.
Bu arada canım hiç bir şey yapmak istemiyor,çok üşengeç biri oldum,geçicimi acaba? :
Birde diyet yaptığım için öğünlerime göre yemek pişirip saatine göre yemek beni çok yoruyor.Bu eve bi helga lazım en acil tarafından.

26. Hafta

25. Haftada ortaya çıkan gebelik şekerimden bahsetmiştim.Seviniyorum çünkü diyetle hem gereksiz kilo almayacağım hemde bebeğimin ihtiyaci olan besinleri yiyerek onun sağlıklı gelişmesine katkıda bulunacak şeylerle besleneceğim.Üzülüyorum tamda en şimdi kendimi en şımartacağım zamanda böyle bir kısıtlamaya maruz kaldım.Aslında şimdi bebektenmi yoksa kendiliğinden mi bilmiyorum ne kadar kararlı ve güçlü bir yapım olduğunu anladım.Ramazanda kurulan o zengin bol çeşitli sofralar bile beni yıldırmadı.Diyetimi uyguladım.Doktorumun isteğiyle her gün 3 öğünden sonra şekerimi ölçüyorum.Ve hiç yükselmedi.Bunun dışında bayramı tatil yaparak bol bol yüzerek geçirdik.İlk defa bu kadar uzun zaman doktora gitmeden durabildim.Çok merak ediyorum; bebiş ne kadar kilo aldı,boyu ne kadar oldu,acaba doktorum doğumla ilgili bir şeyler söyleyecek mi diye...

25. Hafta

Bu hafta iyiden iyiye artık hamileliğimi hisseder oldum.Ortaya çıkan ve geçmek bilmeyen bir başağrısı sendromu yaşıyorum.Ayrıca o çok enerjik hissediyorum dediğim geçen haftadan bu hafta eser yok.Canım hiç bir şey yapmak istemiyor.Karnım büyüdükçe uzun süre oturduğum zaman sırt ağrısı yaşıyorum.Bu kadar şikayet ettim ama bunlar beni henüz çok fazla rahatsız etmiyor.Ogluşumun tekmeleri keyfimi yerine getirmeye yetiyorda artıyor bile.Bu hafta doktorum 100 mglik şeker yükleme testi yaptırmamı istedi.Saatlerce hastanede şerbetli su içip beklemek berbat bir şey. Ama sonucun yüksek çıkması dahada berbat.Ne yazık gebelik şekerim çıktı. Bu hafta başı endokrinoloji doktorundan randevu ayarladık ve bir diyetisyenle görüşerek nihayetinde diyete başladım. Bu diyabetin şekerli şeyler yemekle alakası olmadığını söyleyenlerin dünyadan haberi yok galiba.Nitekim doktor hemen şekeri kesti.Beyaz ekmek,makarna,patates,beyaz pirinç,şerbetli sütlü her türden tatlı,kızartmalar hepsi yasak.Günde 3 ana öğün ve 2 ara öğünüm var.Umarım insüline filan gerek kalmaz.Hayırda şimdi bu nerden çıktı durduk yerde.Hamileyken diyetmi olur caniimm:)) Neyse bebişim sağlıkla olsunda gerisi hiç önemli değil.