36 ve 37. Hafta

Hamileliğin başlarında sanki sonu hiç gelmeyecek bir serüvenin ortasında gibi oluyor insan.Ama son haftalara girmişken artık hem bebeğin dünyaya gelmesi için sabırsızlanma hemde sonrasını hesap etme gibi garip bir psikolojiye girdim. Balık burcu olmanın verdiği sebepten olsa gerek dokunsalar ağlayacak kıvamdayım.
Ne sorular geçiyor aynı anda kafamdan.Bebeğim sağlıklı olucakmı,iyi olucakmı, kime benzicek,sarımı esmermi, çok ağlarmı,sütüm hemen gelirmi of yani....
Bu haftalardaki septomlara gelirsek kolumu kaldırmaya halim yok.BÜtün vücudum ağrıyor gibi.Yürürken baskı hissediyorum ve hatta olmadığını bile bile etrafta tuvalet arıyorum.Bebek iyice ağırlaştı demekki.Karnım desen füze mübarek.37. Haftada kontrol için gittiğimde şekerime dikkat etmem konusunda doktorumdan ufak çaplı bir uyarı aldım.Dikkat ediyorum ama ölçüm yapmayı epey bi boşladım, epeyde bi kaçamak yaptım.Aksine canımda hep tatlı şeyler istemeye başladı.
Bu arada o salak hurafelere kulak tıkayarak saçlarımı kestirdim, artık buraya kadar dayanabildim.Kayınvalidem saçımı kestirdiğimi görünce çığlık attı. Uuvvvv biz dokunamadık korkardık gibi laflar etti.Onada kulak tıkadık. Şimdiden herşeye cevap vermeye kalkarsam kendimi bi savaşın içinde bulacağımı anladım. Özellikle bebek doğduktan sonra.
Kuziş bi gelsin... bi gelsin oğlum...

Artık Geri Sayıyoruz-9

Doğuma iki hafta kala geriye dönüp baktığımda bu hamilelik sürecinin ne kadar zor evreleri olduğunu düşündüm. Sadece 9 ay değil tabii birde öncesi var.Çocuk istemek,birlikte bir karara varmak ve sonraki sabırsız bekleyiş. Daha ortada bebek filan yokken hayatına verdiğin çeki-düzen.

Doğuma doğru yaklaştıkça kafam karmakarışık olmaya başladı.Hayatımızın ve gündelik yaşamımızın daha şimdiden bu kadar etkileyeceğini hiç aklıma getirmedim belkide.Evimizi baştan aşağı yeniden düzenlememiz,arabamı satmamız ve bebek için daha güvenli olsun,rahat edelim derken nihayetinde kendimizi galerileri gezerken bulmamız.

Babası padişahım geliyor derken ben içimden inşallah çok şımartmayız bu çocuğu diye şimdiden kaygılanmaya başladım.3 kişilik bir aile olmak için son on gün kaldı.Buraya kadar hamilelik çok güzel gitti.15 haftalıkken ufak bir korku dışında, Oğlum beni hiç bunaltmadı,daraltmadı ve üzmedi.Geçtiğimiz perşembe 36+2 de kontrolümüz vardı.2650 gr. olmuş Kuzişim.Ben hala nasıl doğuracağıma karar verememişken doktorum doğum yapacağım hastanede anestezi uzmanı ile görüşmemi istedi, devamında onlarda bazı kan testleri yapılması gerektiğini söylediler.Bir hafta sonraki kontrole erteledim artık.Anestezi uzmanı epidural ve genel anesteziyi anlattı.Ağrısız doğumdan bahsetti.

Suni sancı almak tüylerimi diken diken ediyor, sezeryansa bacaklarımı titretiyor. Sonuçta sancı çekip sezeryana dönme ihtimali olması beni hepten geriyor.Herkes fikrini söyleyince kafam dahada bir karışıyor.8 Kasımda bi kontrol randevumuz daha var bu son sanırım.

                 Ne olursa olsun korkmuyorum,kendimi oğlumla tanışacağım ve göreceğim o ilk ana o kadar adapte ettim ki,sadece bunun heyecanı bile aklımı başımdan alıyor.

                 Bu arada karnımdaki o hareketlere o kadar alıştım ki çabuk geçti hamilelik sanki ya diye içerleniyorum.Şimdi minik ayaklarını karnımın içinde sağa sola gerdirirken bende onu yakalamaya çalışıyorum.

                 

Hamilelikte 7. Ay

Son entryleri hafta hafta yazıp son dört haftayı yazmaya üşenen ben 7. ay olarak bu son 4 haftayı aradan çıkarayım dedim.Malum artık oğluma kavuşmama az bi zaman kala alışveriş maratonu tam gaz devam etmekte.
28 ve 29. Haftalar sıradan ve sorunsuz geçti, diyetle devam ettiğim için çok fazla kilo almadım, nefes almak,koşturmak ve diğer bilumum işler için yeterince enerjim vardı.
Bebeğin minik hareketlerini bile hissedebiliyorum artık.Güçlü tekmeleriyle sanki karnımın içinde ordan oraya koştuyormuş gibi gürültü çıkarıyor.Banamı öyle geliyor bilmiyorum ama özellikle balık yediğim zamanlarda enerji patlaması yaşıyoruz.
30.haftaya girdiğimizde kontrolümüz vardı.Ultrasonda Kuzeyi görmek bambaşka bir zevk ve tarifi olmayan bir duygu...Haftalarca sadece o günün gelmesini bekliyorum.Son kontrolden bu yana ne kadarda büyümüş miniğim 1580 kg boyu ise 40 cme ulaşmış.Bende şu ana kadar 7 kilo almışım.Doktor tahminen 5 kilo daha alabilirsin dedi.Beklenen doğum tarihi içinse gün bile verdi 14 Kasım.Diyabet olduğu için daha fazla bekleyemem, 38.haftada bebeği almamız lazım dedi doktorum.
30. Hafta birden uyku sersemliği başladı.Ne kadar uyursam uyuyayım yinede yetmiyor.Sabah kahvaltılarından sonra bir posta daha uyukluyorum.Sonra aşırı susuyorum.Mutlaka her zaman yanımda pet şişem olmalı.Ara sıra nefes almakta güçlük çekiyorum ve daralıyorum.Ayakta olduğum zamanlarda sırt ağrılarım başladı.31. haftaya girdiğim şu günlerde kendimi daha ağır hissediyorum, iki merdiven çıksam nefesim kesiliyor.
Bu kadar şikayetten sonra bakıyorumda kendime gayet iyiyim,bebeğim beni hiç zorlamıyor,hatta keşke hamileliğim hiç bitmese diyorum.Bu mucize kıpırtıları özleyeceğime eminim.Yoksa doğum mu korkutuyor beni bilmiyorum.
Son haftalar böyle geçti ve aslında çabuk ta geçiyor benim tamamlamam gereken daha çookk işim var ama.

27. Hafta

27. haftayı dün itibariyle atlattık.Oğlumun tekmeleri artık iyiden iyiden kendini hissettiriyor, öyle ki bazen yerimden fırlıyorum.Artık ayağa kalktığımda ve yürürken karnımda taşıdığım ağırlığın farkına varmaya başladım.Bu hafta cuma günü doktor ve diyetisyen randevum var.Yaklaşık 1 aydır diyet yapıyorum bu sayede çok fazla kilo aldığımı sanmıyorum, en son 4 hafta önce 67 kiloydum.Abur cubur ve tatlı gibi şeyler yasak olduğu için aynada sadece büyüyen karnımı görüyorum.Her gece aynı saatte uyanıyorum ve tekrar uykuya dalmak biraz zor oluyor.Şimdi bir an önce cuma günü gelse de oğlumu görebilsem diye sabırsızlanıyorum.
Bu arada canım hiç bir şey yapmak istemiyor,çok üşengeç biri oldum,geçicimi acaba? :
Birde diyet yaptığım için öğünlerime göre yemek pişirip saatine göre yemek beni çok yoruyor.Bu eve bi helga lazım en acil tarafından.

22. HAFTA

Kendimi çok enerjik hissettiğim bir hafta oldu benim için.Yalnız artık farkettimki arabayla yarım saatten daha uzun süren yolculuklarda sırt ağrısı yaşamaya başladım.
Bu haftaya kadar; ne yersem midem yanmaz daha rahat olurum bunuda tecrübede etmiş oldum.Öncesinde midem alev gibi yanıyordu (gerçi arasıra hala devam ediyor) ve nefes almakta güçlük çekiyordum.Artık midemi tıka basa doldurmadan masadan kalkıyorum.Dolayısıyla bu hafta daha az mide şikayetim oldu.Doktorumun verdiği şurup hiç işe yaramadı hatta içtikten sonra ağzıma gelen tadını hatırladıkça berbat hissediyorum.
Bu haftanın en önemli olayı; bebeğimin hareketlerini çok yoğun hissetmemdi.Ve dün tshirtümü kaldırıp karnıma bakınca dışardan pıtpıt tekmelerinin göründüğünü farkettim.Tam olarak 19. haftada kıpırtıları hissetmeye başlasamda 20.hafta ne hissedeceğimi artık öğrenmiştim.Babamızda dün ilk defa pıtpıt atışları gördü ve elini karnıma koyduğunda oda hissetti.Bugün Mustafa'yla birlikte karaoke yaptık ve miniğimizde kıpırdanarak eşlik etti. :)

Mutlu Bir Haberle Açılış

Haftalardır ortalıkta hala içinde minik bir bebek taşıdığına inanamayan bir anne adayıyım.Ve yine aynı ben aylardır yeni bir blog yazmalıyım diye ortalıkta gezinmekteyim.Bu üşengeçlikle bebek doğmadan nihayet yazmaya başlayabildim.Bu mükemmel ötesi mucizeye miniğimin tekmeleri bile akıl sır erdirmeme yetmiyor.O kadar çok istediğimiz bir anda geldinki minik mucizem sana nasıl bağlandım şimdiden.